အိမ္မရိွတဲ့တျခားတစ္ျပည္မွာ အေမမရိွတဲ့အေဝးတစ္ေနရာ..
ပထမဆံုးေျခခ်ခဲ့တာ ရြက္ေၾကြဝါေပၚမွာ..
ေအးစက္စက္ ပတ္ဝန္းက်င္.. ရင္ထဲကလြမ္းပူနဲ႔ ရန္ျပဳေနသလား..
ေရႊဝါေရာင္ ရုပ္အဆင္းနဲ႔ အလွတရားရွဳခင္းေလးေတြမေတြ႔..
ျဖဴဖပ္ဖပ္ရုပ္အဆန္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ေရွ႕မွာေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတယ္..
သူေျပာလို႔ကိုယ္မသိ.. ကိုယ္ေျပာတာသူနားမလည္တဲ့ဘဝမွာ..
ဘယ္ အသြားလြယ္ပါ့မလဲ..
ကိုယ့္ေျမမွာေနရင္ရရဲ့သားနဲ႔ တျခားျပည္မွာေျခခ်ခ်င္..
မိသားစုဘဝပိုလွေစခ်င္တယ္ဆိုမွေတာ့.. မနက္ျဖန္ရိွတဲ့ ညအိပ္လို႔ရပါေသးတယ္..
ေတာင္ပံေတြစံုလို႔ မိဘရင္က ခုန္ကန္ ကမာၻေျမေပၚမွာ စံုကန္ရပ္ခဲ့ျပီပဲ..
ပန္းတိုင္ေရာက္ခ်င္မွေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရမွာေပါ့..
သား အားရိွပါတယ္ အေမ..
ကိုယ့္ဘဝကိုယ္လည္း သားသိပါတယ္..
အမ်ားအၾကည့္မွာ လြယ္ေပမယ့္ တကယ္လက္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ရတဲ့ သားဖုိ႔..
ထိခိုက္လို႔ နာရင္ေတာင္ အား….. လို႔ေအာ္ခြင့္မရဘူး..
ေအာ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီေခတ္ၾကီးက ေပၚတင္ပဲေလ..
ဖုန္းေခၚခ်င္ရင္လာခဲ့ ပိုက္ဆံကို စက္ထဲထည့္ပဲ..
ေငြကုန္မယ့္အေရးဆို အရမ္းတုန္႔ေႏွးေနတယ္ အေမရယ္..
သားေလး ေနရက္လိုက္တာလို႔ေတာ့ မေတြးပါနဲ႔ေနာ္..
အထီးက်န္ အလြမ္းမီးလွ်ံေတြနဲ႔ ေလာကထဲမွာ..
အသက္ဆက္ရွင္က်န္ဖို႔ Chat တက္တာေတာ့ မွန္ေနဆဲပါ..
ထမင္းမစား.. ေပါင္မုန္႔နဲ႔အသားပဲ ေန႔တိုင္းညားေနတဲ့ ကာလမွာ..
အေမ့ရဲ့ အဟာရေတြကို သတိရလိုက္တာ..
စားခ်င္တာေျပာ.. ရိွတာခ်က္ေကြၽးမယ္ဆိုတဲ့.. အေမ..
ခုစားခ်င္တာေတြ ေမ့ေနျပီအေမ..
အေမလည္းခ်က္ခ်င္တာသာ ခ်က္ေကြၽးေတာ့ေနာ္..
ျပကၡဒိန္မွာ ရက္စြဲေလးတစ္ရက္ေရြ႕တိုင္း.. တစ္သက္မေမ့နိဳင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကိုခံစားေနရတယ္..
လကုန္လို႔ တစ္ရြက္ေျပာင္းရင္ လူဆင္စစ္က နတ္သားဘဝ ေျပာင္းလိုက္ရသလိုပဲ..
ေဟာင္းႏြမ္းသြားတဲ့ ဖိနပ္စုတ္ေလးကို အျပံဳးေလးေတြပဲ အျမဲအဟုတ္ ေပးေနမိတယ္..
ျပန္ရမယ့္ ရက္ကို သိခ်င္တယ္ အေမ..
အေမ့ရင္ခြင္ထဲမွာ တစ္မနက္ေလာက္ေတာ့ ရိွေနခ်င္တယ္..
အေမ ခ်က္တဲ့ ထမင္းကိုလည္း တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ စားခ်င္ေနတယ္..
ခုေတာ့ ငါးကင္နဲ႔ အားလူးေတြစားျပီး သား အားရပါးရ ရူးလိုက္ဦးမယ္ေနာ္.
ဒီေျမမွာ ေျခခ်ေတာ့ လာလာခ်င္း ၾကိဳဆိုလိုက္တာ ေဆာင္းဦးရြက္ဝါ..
ရုိးတံက်ဲက်ဲ သစ္ပင္ေတြၾကားထဲမွာ.. တရဲွရွဲနဲ႔ အကယ္ဒမစ္ အိတ္ဆြဲခဲ့တယ္..
ပတ္ဝန္းက်င္ကို မသဲမကြဲၾကည့္ေနစဥ္မွာ ႏွင္း ဆိုတဲ့အရာေတြ က်ခဲ့တယ္..
မျမင္ဖူးတဲ့ အသြင္ထူးဆိုေတာ့ ကေလးေတြလို နဲနဲေတာ့ ရူးခဲ့ေသးတယ္..
ႏွင္းေတြ အရည္ေပ်ာ္.. ေဆာင္းရာသီဆိုတာ ေက်ာ္သြားေတာ့..
ဟိုေပၚဒီေပၚ သြားလာေနတဲ့ ရုရွားကညာေတြ အလွည့္ေပါ့..
ေဆာင္းမွာေအး.. ရင္မွာ အလြမ္းေငြ႔နဲ႔ ေႏြးသလို..
ေႏြမွာအိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးေလးေတြ အသာလိုက္ျပီး မိုက္ေနခဲ့တယ္..
ေႏြကုန္ျပန္ျပီ.. တရားသေဘာအရ သြားေရာ့ဟ ဆိုျပီး ေခြၽခ်ခဲ့ရတဲ့ သစ္ရြက္..
သား အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္ဖြယ္ပဲ..
ေနာက္ထပ္သာ ေလျဖတ္သလို ေအးျပီးသြားရင္ေတာ့..
အေမ ရိွတဲ့ ေမြးေျမရပ္ကိုေတာ့ ျပန္ရေတာ့မယ္..
အေမနဲ႔ေတြ႔ရဖို႔ ကမကဌ လုပ္ေပးတဲ့အထဲမွာေတာ့..
နာရီေတြ ရာသီေတြ.. ျပကၡဒိန္ေတြ မက္အိမ္ ေတြလိုပဲ..
ေဆာင္းဦးရြက္ေၾကြေတြကလည္း သူ႔ေနရာကေနသူ ကူညီေနစျမဲပါ..
ေဆာင္းဦးမွာ သစ္ရြက္ေၾကြတာ သားတို႔ ဆံုရဖုိ႔ အတြက္ပါ အေမရာ…
No comments:
Post a Comment